Οι προσθήκες στο μεσοδιάστημα ήταν λίγες και στοχευμένες, μεταξύ αυτών κι ένα μικρό "project" που ξεκίνησα στα τέλη του '19 ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του '20: Ένας επενδύτης (Überzieher ή ανεπίσημα "Collani", από τον οίκο Berger & Collani με έδρα το Βερολίνο) του Γερμανικού Ναυτικού (Kriegsmarine), πλήρης με τις ηθικές αμοιβές του.

Στο αριστερό μανίκι φέρει τον βαθμό του Δίοπου (Matrosenobergefreiter), καθώς και το διακριτικό της ειδικότητας του Αρχηγού Στοιχείου ελαφρού αντιαεροπορικού πυροβόλου (Geschützführer der Leichten Flak-Artillerie).

Οι ηθικές αμοιβές επιλέχθηκαν με ιστορικά αλλά και αισθητικά κριτήρια -με τα δεύτερα πάντα στα πλαίσια των πρώτων. Η επιλογή ήταν να αναπαρασταθεί ένας Δίοπος των Υποβρυχίων το 1941, το έτος δηλαδή της εμφάνισής τους στη Μεσόγειο, όπου περιορίζεται και γεωγραφικά η συλλογή μου. Η κατάσταση της στολής υπέδειξε την αντίστοιχη των ηθικών αμοιβών, έτσι ώστε το σύνολο να είναι ομοιογενές εμφανισιακά. Το χρονικό όριο επίσης έθετε περιορισμούς ως προς τις ποικιλίες και τα υλικά κατασκευής τους.

Αυτές είναι:

- Σιδηρούς Σταυρός Β' Τάξης (Eisernes Kreuz II. Klasse). Εδώ φέρεται μόνο η ταινία του, περασμένη από τη δεύτερη κουμπότρυπα. Αυτός ήταν ένας από τους δυο τρόπους ανάρτησής της στις στολές εκστρατείας.

- Σιδηρούς Σταυρός Α' Τάξης (Eisernes Kreuz I. Klasse), κατασκευαστής Schauerte & Höhfeld, Lüdenscheid.

- Μετάλλιο Υπηρεσίας Δ' Τάξης για 4ετή υπηρεσία (Wehrmacht-Dienstauszeichnung IV. Klasse). 

-Διάσημο Υποβρυχίων (U-Boot-Kriegsabzeichen), κατασκευαστής Schwerin, Berlin. Απονέμονταν μετά από δυο επιχειρησιακές εξόδους. Εξαιρέσεις μπορούσαν να γίνουν σε περιπτώσεις ιδιαίτερα επιτυχημένων εξόδων, καθώς και τραυματισμού. Ο τιμώμενος δεν έπρεπε επίσης να έχει κάποια ποινή για διάστημα έξι μηνών.

- Xάλκινο αθλητικό διάσημο (Reichssportabzeichen in Bronze), κατασκευαστής Wernstein, Jena. Απονέμονταν για την επίτευξη συγκεκριμένων ορίων σε αθλητικές δοκιμασίες. Ήταν αρκετά δημοφιλές στο Ναυτικό, αποτελώντας μάλιστα πρόσθετο προσόν για προαγωγές.

- Κόκκινος μπερές του 1943, της Kangol Wear Ltd.

- Δίχτυ παραλλαγής προσώπου με την αποδεκτή για την περίοδο του πολέμου πλέξη.

- Denison smock του 1945, της εταιρείας John Gordon.

- Υλικά εξάρτυσης με χρονολογίες κατασκευής 1940-1943.

- Αντιασφυξιογόνος προσωπίδα ελαφρού τύπου με τη θήκη της, του 1944.

- Τελαμώνας με χρονολογία κατασκευής 1941 και αντίστοιχες επαναγέμισης του 1942 και 1944.

Αρχίζω με ένα πορτρέτο του μετέπειτα Αντιστράτηγου Αλέξανδρου Νάτσινα (1908-1997), με το βαθμό του Λοχαγού του Πυροβολικού. Ο Νάτσινας υπήρξε (με το βαθμό του Συνταγματάρχη) ο πρώτος διοικητής της ΚΥΠ, θέση που κράτησε για μια δεκαετία (1953-1963). Σε στενή συνεργασία με τη CIA, ήταν υπεύθυνος για το σχέδιο "Κόκκινη Προβιά". Σα μέλος του ΙΔΕΑ ήταν ο σύνδεσμος με την υπηρεσία του, ενώ μέσω αυτής προώθησε σε θέσεις-κλειδιά τους μετέπειτα πρωτεργάτες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου.

Στη φωτογραφία φέρει το χακί χειμερινό χιτώνιο και το πηλήκιο του Κανονισμού του 1937, με κάποια μεταβατικά στοιχεία, όπως τα κουμπιά, που προέρχονται από παλαιότερα υποδείγματα της περιόδου της Α' Δημοκρατίας και τα μεγαλύτερου μεγέθους και πλατύτερα διακριτικά βαθμού. Η διεμβολή είναι αυτή του Μεταλλίου Στρατιωτικής Αξίας Δ' Τάξης.

Όταν πρωτοείδα τη φωτογραφία προς πώληση στο διαδίκτυο, η φυσιογνωμία μου φάνηκε γνωστή, δεν μπορούσα όμως να τη συνδέσω με κάποιο όνομα. Αργότερα, όταν είχα την ευκαιρία να τη δω από κοντά, είδα και την ιδιόχειρη αφιέρωση με την υπογραφή του στο πίσω μέρος.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η πρόβλεψη -στα χαρτιά τουλάχιστον- να μην είναι απλά μια ηθική αμοιβή για 10ετή, 15ετή ή 20ετή υπηρεσία, αλλά η απονομή της να δικαιολογείται και από τη διοικητική ικανότητα και την κατάρτιση του υπαξιωματικού, με σαφή κριτήρια και με αντίστοιχες ρήτρες για τη μη απονομή ή μη προαγωγή στην επόμενη τάξη.

Ο Αντισυνταγματάρχης, μετέπειτα Συνταγματάρχης, Αργύριος Παπαργύρης διετέλεσε αργότερα Αρχηγός της Χωροφυλακής και μετέπειτα του Πυροσβεστικού Σώματος. Είναι περισσότερο γνωστός από τα Δεκεμβριανά, οπότε και διεύθυνε την άμυνα της Σχολής Χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη.

Οι δυο διεμβολές της κάτω σειράς είναι ο λόγος που αγόρασα την μπαρέτα, καθώς είναι αυτές του πρώτου σχεδίου των Αναμνηστικών Μεταλλίων Πολέμου 1940-41 και 1941-45. Λόγω κάποιου γραφειοκρατικού κωλύματος όπως συμπέρανα από τα ΦΕΚ της εποχής, αυτά επανασχεδιάστηκαν μετά το θάνατο του Γεώργιου Β' και άρχισαν να απονέμονται με τη γνωστή, συνηθισμένη μορφή τους από το 1947 και μετά. Η σπανιότητα των συγκεκριμένων δύο απονομών έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι φορέθηκαν χωρίς πιθανότατα να έχει χαραχτεί το μετάλλιο, επίσης μάλλον ανεπίσημα και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, λιγότερο του ενός χρόνου, μεταξύ 1946 και 1947.

Αυτό σημαίνει επομένως πως και ο Σ.Α.Β.Ν. δεν είχε ακόμη κοπεί σα μετάλλιο στην τελική του μορφή και πως ο αξιωματικός έφερε μόνο τη διεμβολή του πρώτου σχεδίου, το οποίο επίσης δεν έγινε αποδεκτό και επανασχεδιάστηκε μόλις το 1948.