Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση

[KOSTAS17]

Η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση ήταν μια νομισματική ένωση που σχηματίστηκε από τη Δανία και τη Σουηδία στις 5 Μαΐου 1873, με τη Νορβηγία να προσχωρεί το 1875. Καθιέρωσε μια κοινή νομισματική μονάδα, την κορώνα/κρόνα , βασισμένη στον κανόνα του χρυσού . Ήταν ένα από τα λίγα απτά αποτελέσματα του σκανδιναβικού πολιτικού κινήματος του 19ου αιώνα. Η ένωση τερματίστηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
 
Η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση εμπνεύστηκε από τη Λατινική Νομισματική Ένωση , η οποία ιδρύθηκε το 1865.  Καθώς η Σκανδιναβία βιομηχανοποιούνταν, τη δεκαετία του 1860 είχε προκύψει η ανάγκη για ένα σταθερό νομισματικό σύστημα. Συζητήθηκε η ιδέα της χρήσης ξένου νομίσματος, αλλά καθώς η παλιά διαίρεση της βρετανικής λίρας ήταν παρόμοια με αυτήν που επιθυμούσε να καταργήσει η Σκανδιναβία, η γαλλική ήττα στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο έκανε το γαλλικό φράγκο λιγότερο ελκυστικό και καθώς το γερμανικό μάρκο ήταν εκτός συζήτησης στη Δανία μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ του 1864 , η ιδέα ενός σκανδιναβικού νομισματικού συστήματος βασισμένου στον κανόνα του χρυσού επιβλήθηκε από το 1873 έως το 1875.  Η ένωση διαλύθηκε σταδιακά από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το 1924, όταν και διαλύθηκε επίσημα.  Παρ' όλα αυτά, η ισοτιμία των χαρτονομισμάτων 1:1:1 συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι την οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1930.


 
Τα αρχικά σκανδιναβικά νομίσματα βασίζονταν στο ασημένιο Reichsthaler , το οποίο οριζόταν από την Hamburger Bank ως 25,28 γραμμάρια καθαρού ασημιού, το οποίο ισοδυναμούσε με ένα νορβηγικό speciedaler ή δύο δανικά rigsdaler . Το σουηδικό riksdaler ήταν ελαφρώς βαρύτερο, στα 25,5 γραμμάρια, και ισοδυναμούσε με τέσσερα σουηδικά riksdaler riksgalds .
Η στροφή των Σκανδιναβών στον κανόνα του χρυσού πυροδοτήθηκε από την υιοθέτηση του γερμανικού χρυσού μάρκου από τη Γερμανία το 1873 και την επακόλουθη διαταραχή στην αγορά αργύρου. Η νομισματική ένωση καθιέρωσε τη χρυσή κορώνα ( κρόνα στα σουηδικά) αντικαθιστώντας τα παλαιά νομίσματα με ισοτιμία 1 κορώνα = 1 σουηδικό riksdaler = 1 ⁄2 δανέζικο rigsdaler = 1 ⁄4 νορβηγικό speciedaler = 1 ⁄4 reichsthaler Αμβούργου . Η μετατροπή του τελευταίου σε 4,50 γερμανικά χρυσά μάρκα (επομένως, 1 κορώνα = 1,125 μάρκα) καθιέρωσε την ισοτιμία χρυσού της κορώνας : ένα γραμμάριο καθαρού χρυσού αξίας 2,79 μάρκας ισοδυναμούσε με 2,48 κορώνες (ή 0,4032 γραμμάρια χρυσού ανά κορώνα). 
Η βρετανική λίρα (το «παγκόσμιο νόμισμα» της εποχής) ήταν ίση με 18,16 κορώνες,  και το φράγκο της Γαλλίας και της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης άξιζε 0,72 κορώνες. Η μακρόχρονη παράδοση της Σουηδίας στη χρήση χαρτονομισμάτων διευκόλυνε την εφαρμογή ενός Κανόνα Συναλλαγματικής Ισοτιμίας Χρυσού , σύμφωνα με τον οποίο τα χρυσά νομίσματα σπάνια κυκλοφορούσαν, αλλά οι αντίστοιχες κεντρικές τράπεζες (η Τράπεζα της Σουηδίας , η Εθνική Τράπεζα της Δανίας και η Τράπεζα της Νορβηγίας ) συγκέντρωναν τα αντίστοιχα αποθέματά τους σε χρυσό και εγγυώνταν τη μετατροπή των τραπεζογραμματίων κορώνας σε χρυσό για εξαγωγικούς σκοπούς.
Η ένωση παρείχε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες και σταθερότητα σε νομισματικούς όρους, αλλά οι χώρες-μέλη συνέχισαν να εκδίδουν τα δικά τους ξεχωριστά νομίσματα. Αν και αρχικά δεν είχε προβλεφθεί, η αντιληπτή ασφάλεια οδήγησε σε μια κατάσταση όπου τα τυπικά ξεχωριστά νομίσματα γίνονταν αποδεκτά με βάση το "τόσο καλό όσο" το νόμιμο χρήμα σχεδόν σε ολόκληρη την περιοχή.
Με την ένταξή της στην ένωση, η Σουηδία άλλαξε το όνομα του νομίσματός της από Riksdaler Riksmynt σε σουηδική κορόνα . Η λέξη "krone/krona" σημαίνει κυριολεκτικά " στέμμα " και οι διαφορές στην ορθογραφία του ονόματος αντιπροσωπεύουν τις διαφορές μεταξύ των βόρειων γερμανικών γλωσσών .
Η πολιτική ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας διαλύθηκε το 1905, αλλά αυτό δεν επηρέασε τη βάση της συνεργασίας στη νομισματική ένωση.
 
Το κατά πόσον η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση ήταν επιτυχημένη έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης. Ορισμένοι ειδικοί παρατηρούν ότι λειτούργησε καλύτερα μεταξύ 1901 και 1905, οπότε και ήταν ένα πλήρες σύστημα κερμάτων, τραπεζογραμματίων και κοινών τραβηκτικών δικαιωμάτων που ήταν διαθέσιμα στις κεντρικές τράπεζες. Αν και ήταν αποτελεσματική με τους δικούς της περιορισμένους νομισματικούς όρους, η Ένωση, ωστόσο, είχε μόνο μικρή σημασία στις συνολικές εξωτερικές σχέσεις των χωρών-μελών. Επιπλέον, το εμπόριο μεταξύ των χωρών-μελών αποτελούσε μόνο ένα μικρό μέρος του συνολικού εμπορίου τους, ένα μερίδιο που μειώθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής της Ένωσης. Η νομισματική ένωση δεν συνοδεύτηκε ποτέ από δασμολογική ένωση. Αυτό τονίζει τον μερικό της χαρακτήρα - δεν αποτέλεσε ποτέ ζωτικό μέρος των διεθνών οικονομικών σχέσεων αυτών των χωρών. Άλλοι ειδικοί έχουν μια πιο θετική άποψη, υποστηρίζοντας ότι καμία άλλη πολιτικά ανεξάρτητη χώρα δεν προχώρησε εξίσου μακριά στη νομισματική της ολοκλήρωση. Από διεθνή άποψη, ήταν η πιο επιτυχημένη από όλες τις νομισματικές ενώσεις κατά την εποχή του κλασικού κανόνα του χρυσού
 
Ακολουθουν νομισματα
 

 1873 ST 10 Kronor MS 63