Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση

[KOSTAS17]

Δημητρη ισως αυτο ξεδιαλυνει τα πραγματα.

Σε αντίθεση με την LMU, η οποία βασιζόταν σε ένα διμεταλλικό πρότυπο αργύρου-χρυσού, η SMU βασιζόταν αποκλειστικά σε ένα χρυσό πρότυπο. Η στροφή προς την υιοθέτηση του χρυσού προήλθε από τις σκανδιναβικές χώρες από την εισαγωγή του χρυσού μάρκου στη Γερμανία και την αστάθεια της αγοράς αργύρου.
Η SΜU καθιέρωσε μια κοινή νομισματική μονάδα, την κρονα (κορώνα στα αγγλικά), για χρήση σε όλα τα μέλη της Ένωσης και όρισε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Τα κράτη μέλη συνέχισαν να εκδίδουν τα δικά τους ξεχωριστά κέρματα σύμφωνα με ένα συμφωνημένο πρότυπο, γεγονός που τα καθιστούσε εύκολα αποδεκτά στα άλλα εδάφη της Ένωσης με αναλογία συναλλάγματος ένα προς ένα.

Η Σουηδία και η Δανία εισήγαγαν την κρονα το 1873, με τη Νορβηγία να κάνει το ίδιο κατά την ένταξή της το 1875. Στη συνέχεια, οι χώρες έκοψαν χρυσά νομίσματα με πανομοιότυπες προδιαγραφές, καθιστώντας τα ανταλλάξιμα. Υπό αυτή την έννοια, χρυσά νομίσματα των 10 και 20 κορωνών έκοψαν οι τρεις χώρες σε καθαρό χρυσό
0,900 (10 κορώνες: βάρος 4,4803 γραμμάρια και διάμετρος 18 χιλιοστά· 20 κορώνες: 8,9606 γραμμάρια, 23 χιλιοστά). Η Σουηδία έκοψε επιπλέον χρυσά νομίσματα των 5 κορωνών που τηρούσαν αναλογικά το συμφωνημένο πρότυπο (2,2402 γραμμάρια, 16 χιλιοστά).

Νομίσματα της 1 κρονας που κόπηκαν από τη Σουηδία, τη Δανία και τη Νορβηγία.
Ενώ δεν ήταν μέρος της συνθήκης, οι χώρες προσπάθησαν επίσης να εναρμονίσουν το ασημένιο νόμισμά τους κόβοντας κέρματα της 1 κρονας με τις ίδιες προδιαγραφές (βάρος: 7,5 γραμμάρια, διάμετρος: 25 χιλιοστά, 0,800 ασήμι). Με αυτόν τον τρόπο, οι
εμπορικές συναλλαγές με τα ευρωπαϊκά έθνη που είχαν προσχωρήσει στη συνθήκη LMU που βασίζεται στον διμεταλλισμό απλοποιήθηκαν, καθώς εισήχθησαν σταθερές ισοτιμίες μετατροπής και για τα δύο μέταλλα. Η αξία ενός γαλλικού φράγκου καθορίστηκε επομένως στις 0,72 κορώνες.